Dysplazja stawu biodrowego u psa – czym jest? Jakie są objawy i czy możliwe jest leczenie?

Czy Twój pupil zmaga się z dysplazją stawu biodrowego? To jednostka choroba, która odbiera psu radość z każdego spaceru i aktywności fizycznej. Twój pupil oczywiście nie powie Ci, że coś go boli, ale z łatwością może Ci to pokazać. W jaki sposób? Wystarczy, że odpowiesz sobie na kilka kluczowych pytań:

• Czy Twój pies z trudem wstaje po drzemce?
• Czy unika wchodzenia po schodach lub nie wskakuje już na kanapę tak chętnie jak dawniej?
• Czy podczas spaceru Twój pies kołysze biodrami, a po dłuższym chodzeniu wygląda na zmęczonego?

Psy z dysplazją stawu biodrowego szybciej się męczą, mogą odczuwać ból przy każdym kroku, a w zaawansowanym stadium – odczuwać ogromny dyskomfort nawet w stanie spoczynku. Na szczęście dzięki odpowiedniej profilaktyce i leczeniu możesz sprawić, że Twój pies znów poczuje się pewnie na czterech łapach.

W tym artykule dowiesz się:

• Na czym polega dysplazja stawu biodrowego u psa i jakie są jej przyczyny?
• Które rasy psów są najbardziej narażone na rozwój dysplazji stawu biodrowego?
• Co może świadczyć o tym, że Twój pies cierpi na dysplazję?
• Jakie działania podjąć, aby pomóc pupilowi wrócić do sprawności?

Czym jest dysplazja stawu biodrowego u psa?

Dysplazja stawu biodrowego to wada rozwojowa stawu biodrowego, w której dochodzi do nieprawidłowego dopasowania głowy kości udowej i panewki miednicy. W rezultacie staw u pupila nie funkcjonuje stabilnie, a to prowadzi do mikrourazów, bólu oraz wtórnych zmian zwyrodnieniowych (osteoartrozy). Szacuje się, że nawet 20–40% psów dużych ras może wykazywać różne stopnie dysplazji. Coraz częściej diagnozuje się ją także u psów średnich ras, a nawet u mniejszych ras, takich jak mopsy czy buldogi francuskie.

Czy mój pies ma dysplazję stawu biodrowego?

To pytanie bardzo często zadają właściciele psów, którzy w ostatnim czasie zauważyli, że ich pupil porusza się inaczej niż dotychczas. Oczywiście jednoznaczną diagnozę wystawi lekarz weterynarii na podstawie badania ortopedycznego i zdjęć RTG. Istnieją jednak objawy, które powinny zapalić w Twojej głowie czerwoną lampkę ostrzegawczą. Jakie?

Objawy świadczące o rozwoju dysplazji stawu biodrowego u psa:

• Trudności z wstawaniem, szczególnie po odpoczynku lub drzemce.
• Niechęć do wchodzenia po schodach.
• Chwiejny „kaczy chód” i charakterystyczne kołysanie biodrami podczas chodzenia.
• Szybkie męczenie się na spacerach i częstsze przystanki.
• Ból przy dotykaniu okolic bioder.
• Zanik mięśni tylnych kończyn u psa.

Jeśli zauważysz którykolwiek z powyższych objawów u swojego czworonoga – koniecznie skonsultuj się z lekarzem weterynarii. Dysplazja to choroba postępująca. Z czasem ból i ograniczenia ruchomości będą się nasilać, a im szybciej podejmiesz działanie, tym większa szansa, aby spowolnić rozwój choroby i co najważniejsze – poprawić komfort życia Twojego pupila.

Jak wygląda wizyta diagnostyczna u weterynarza?

Jeśli podejrzewasz, że Twój pies może mieć dysplazję stawu biodrowego, pierwszym krokiem powinna być wizyta u lekarza weterynarii. Podczas konsultacji specjalista przeprowadzi dokładne badanie kliniczne, oceni chód, zakres ruchomości stawów i reakcje Twojego pupila na dotyk w okolicach bioder.

Jakie badania wykonuje się w diagnostyce dysplazji stawu biodrowego?

W zależności od wieku psa, nasilenia objawów czy planowanego leczenia, lekarz weterynarii może zlecić różne badania diagnostyczne:

• RTG stawów biodrowych – to podstawowe i najbardziej wiarygodne badanie obrazowe, które pozwala ocenić budowę stawu biodrowego oraz stopień zaawansowania ewentualnych zmian.
• Badanie ortopedyczne w sedacji – umożliwia dokładną ocenę luzów w stawie biodrowym, np. poprzez wykonanie testu Ortolaniego, który wykrywa niestabilność stawu.
• Dodatkowe zdjęcia RTG w określonych projekcjach – wykonywane przy planowaniu leczenia operacyjnego, aby precyzyjnie ocenić anatomię i dobrać odpowiednią metodę zabiegu.

Leczenie dysplazji stawu biodrowego u psa

Leczenie dysplazji stawu biodrowego zależy przede wszystkim od wieku Twojego psa, stopnia zaawansowania choroby oraz nasilenia objawów bólowych.

Leczenie zachowawcze (objawowe) stosowane najczęściej u psów z łagodniejszymi objawami lub w początkowym stadium choroby i obejmuje m.in:

• Kontrolę masy ciała.
• Farmakoterapię.
• Suplementację chondroprotetykami.
• Fizjoterapię i rehabilitację.

Leczenie chirurgiczne stosuje się przede wszystkim wtedy, gdy choroba jest już zaawansowana lub gdy mamy do czynienia z młodym psem, u którego operacja może na długo poprawić działanie stawu i zapewnić mu komfort życia.

Jakie są najczęstsze przyczyny dysplazji stawu biodrowego u psów?

Choć genetyka odpowiada nawet za 70% przypadków dysplazji, ogromne znaczenie mają też styl życia, sposób żywienia oraz to, jak opiekujemy się szczenięciem w pierwszych miesiącach jego życia.

Co sprzyja rozwojowi dysplazji stawu biodrowego u psów?

• Genetyka (główny czynnik)
  Jeśli w rodowodzie psa pojawiały się przypadki dysplazji, ryzyko, że i on będzie na nią cierpiał, jest znacznie większe.
• Zbyt szybki wzrost w okresie szczenięcym
  Dlaczego dysplazja najczęściej występuje u dużych psów? Odpowiedź jest prosta: rosną one bardzo szybko, a ich kości i stawy nie zawsze nadążają za tym tempem, co może prowadzić do ich nieprawidłowego rozwoju.
• Nieprawidłowe żywienie
  Podawanie szczeniakowi zbyt kalorycznej karmy lub stosowanie suplementów bez konsultacji z lekarzem weterynarii (zwłaszcza nadmiaru wapnia i fosforu), może zaburzyć rozwój kości i stawów i zwiększyć ryzyko dysplazji.
• Nadwaga i otyłość
  Każdy dodatkowy kilogram to większe obciążenie dla stawów, a tym samym szybszy rozwój zmian chorobowych.
• Nadmierny lub niewłaściwy wysiłek fizyczny
  Intensywne bieganie po schodach, skakanie z wysokości czy śliskie podłogi mogą pogłębiać niestabilność stawu biodrowego, zwłaszcza u młodych psów w okresie wzrostu.

Jednak bez obaw. Dzięki odpowiedniemu leczeniu, rehabilitacji i dostosowaniu codziennych aktywności możesz sprawić, że Twój pupil ponownie będzie czerpał radość z aktywności fizycznej. Nie zwlekaj z wizytą u lekarza weterynarii – im szybciej wdrożyć leczenie, tym większe szanse na zatrzymanie postępu choroby.